Манайхны эрсийг андявсныөдөр авга эгч надад, “Аав чинь өглөө мордохынхоо өмнө хонины толгойн ар шил идээд байсанЛав дайсантай тааралдаа дааШил идэхээр дайсантай тааралддаг юм” гэж ярьсан юмлдааСэтгэлийг минь аймшгаар бүрхүүлж орхисон авга эгч өөрөө амгалан унтанаАавыгаа дайсантай тааралдан айн сандарч яваа гэж бодохоос харанхуйдчгэсэн гараад бүхнээс хайртай аавыгаа эрмээр санагданаОдоохон ороод ирнэ дээ гэж өөрийгөө тайтгаруулахыг оролдон суутал…
Би амьдралдаа хоёрхон удаа айсан юмАзарган үрээ агтлах сараар аав минь нэгэнтээ өвөө, авга ах хоёрын хамт анд явавҮүр цүүрээр явсан тэд нар жаргахад ирсэнгүйБи аавыгаа хүлээгээд лШөнө дөл боллооГадаа эмээлийн гөлөм дуугарч, аяншсан морь шилгээн, намайг баярлуулахгүйлбайлааАавыгаа хүлээсэн сэтгэл нүдийг минь тэвхэдчихсэнюм дагУнтаж тайвшрахын аргагүй айдас намайг хучаастайМанайхны эрсийг андявсныөдөр авга эгч надад, “Аав чинь өглөө мордохынхоо өмнө хонины толгойн ар шил идээд байсанЛав дайсантай тааралдаа дааШил идэхээр дайсантай тааралддаг юм” гэж ярьсан юмлдааИшиг хөгнөж дөнгөдөггүй явсан нялзрай насны ой тойнд зургаас үзсэн хилэнт бурхдын дүр тодорч, тэр гэхийн аргагүй дайсны тухай төсөөлөл бодол мөстүүлж байлааСэтгэлийг минь аймшгаар бүрхүүлж орхисон авга эгч амгалан унтанаАавыгаа дайсантай тааралдан айн сандарч яваа гэж бодохоос харанхуйдчгэсэн гараад бүхнээс хайртай аавыгаа эрмээр санагданаОдоохон ороод ирнэ дээ гэж өөрийгөө тайтгаруулахыг оролдоноЭнэ цаг хугацаа надад юутайчжишимгүй урт, хэцүү байвМянганаас урт мөчлөгийг намайг туулуулан байж аав ирсэнТэд чонотой тааралдсан гэнээАав чинь буудаад алдчихажӨвөө, “Тийм сайн буутай байж алдажлбайдагАав чинь муу эр юмаа” гээд намайг тавлаж билээГэвч би тухайн үед чоно хэмээх тэрхүү тэнгэрлиг амьтныг аавын бууны сум онож унагаачихсан байлаачгэсэн
түүнтэй зүйрлэхгүй илүүгээр ганцхан зүйлд хязгааргүй баярласан юмТэр бол аавыгаа үзэж, айдсаас ангижирсан миньГүн шөнө “Миний хүү аавыгаа их хүлээв үү” гээд оддын дор сунайсан аавынхаа энгэрт би асаад чимээгүй мэгшсэн минь юу, юунаас илүү амттай нулимс байсан билээАав бид хоёрын баяртай уулзсаныг тэмдэглэх шинэ өглөө эхлэхэд дахиад таван цаг дутуу байсан даа, тэгэхэдЭнэ явдлаас хойш хорин жилийн дараа би хамгийн сүүлчийн удаа айсан юмАав маань эдгэхийн аргагүй өвчинд нэрвэгдсэнийг бид мэдэж байвӨвчнийхөө урхагшлаас хөлний нь эд эс гэмтсэн аав хэвтэрт ороод удлааТүүний бие бүхэлдээ өвчинд нэрмэгдэж тарчлан зовж байвТавьхан насны босго шүргэж яваа аавын маань нүд, сэтгэл хоёр тэр бүх зовлонгийн өмнө сөгдөөгүй билээАмьдралд үлдэх гэж зүтгэсэн шаналант тавь дахь хоногийнхоо орой намайг дуудлааСайхан хар нүднээс нь өөр зүйл аавд маань үлдсэнгүйНадад хэллээ, “Аав нь тавин жил амьдарлааЗууны тал шүү дээ, хүү миньСайхан насаллааХүний жам ёс дооАавынх нь явах цаг болжЭэж, дүү нарыгаа чи харж явах үүрэгтэй” гэж хэлээд уйлахгүй байхыг зөвлөж билээӨглөөн нар мандаж байхад аав үүрд унтлааЗовж, шаналсан өдрүүдэд нэгчудаа ёолоогүй аавынхаа хөрөн буй цогцсын дэргэд
магнайг нь түшиж зогсохдоо би сүүлчийн айдсаа гээсэн юмАавыгаа алдахгүй юмсан гэсэн айдас тийн бүрмөсөн сарнисанЗовлонг даван туулах хатуужил хүний ноён нурууг илчилдэг гэдэгАав минь зовлонгийн өмнө сөхрөлгүй, бусдыг өөртэйгөө нийтгэж шархируулалгүй явж одсоонИнгээд амьдрал дээр би ээж, дүү нартайгаа үлдсэн юмОдоо надад айх шалтгаан, эмээх зовлон байхгүй гэж боддогТийн хэцүүг туулсан болохоор гагцхүү сайхан амьдраллнамайг хүлээж байгаа гэж итгэдэг. “Амьдралдаа” хэмээн эхэнд өчсөний тухайд бол би үнэндээ хэнз, нялхГэхдээ амьдралын, айдсынөмнө нас хэнздэх шалтаг байх ёсгүй санагданаАав маань надаасявсаар, аавыгаа мөнхөд үдсэнээс хойш хоёр дахь намрын хяруу Алтайн хярд цантаж байнамБас миний амьдралын ухаарлын хоёр дахь намрын бороо над дээр төрсөн өдрөөр минь оровХэзээчирэхгүйг нь мэдсээр хүлээдэг аавыгаа зүүдэндээ үздэг сэтгэлийг минь аргадаж, бөөцийлснийх болов ууОрчлон дээр амьдявсанаавыгаа тэнгэрт хальсны нь дараа зүүдээ манаж уулзахлтавилан ноогддог юм байна, бидэндАавыгаа амьдад нь үнсүүлж яв, үнсч яв та нар миньХамтдаа авахуулсан нэг сайхан зураг бий сэн билүү гэж санацгаагаарайБайдаггүйлюм билээ шүүЗОХИОЛЧ БААСТЫН ЗОЛБАЯР