Хатанбаатар ширүүн хүн бөгөөд эхнэрээ зодож занчдаг байжЭнэ явдал урьдын хэдэн охид төрөхөдчгарч байсан юмБайнга охин төрүүлж чанга гараас залхсан эх охиноо голоход олон жил саахалт явж ирсэн Баатархүү гэгч айл охиныг үрчилж оронд нь найман сар гаруйтай хүүгээ өгсөн юмсанжДоржсүрэнг үрчилж аваад Хатанбаатар ихэд өөрчлөгдөн энэ гэрийн уур амьсгал тэс өөр болсон юмТом болтол нь ойр өсгөсөнчэцэстээ хайр сэтгэлийн холбоотой болсныг мэдээд….
Эрвээхийн далавч чимээлхээр анир гүмхэн хөндийд хаа холоос морин төвөргөөн сонсогдож хэдэн өдөр хургүй байсан хөрстийн тоос босоход
тэр дундаас гэнэтлцангинасан инээд, жаргалтай төрх тодрон гарч ирэвТүүний араас хөмхийгөө зууж хоцорсондоо
шарлахсан хөдөөгийн бор хүү гарт ороосон урт ташуураар мориныхоо хондлойг хайр найргүй ороолгон давхиж ирлээ.
– За дахиадлхоцорлоо доо гэж Заяа инээд алдан мориноосоо буун хөлөрсөн хээр морио хөтлөн алхав.
– Тэгж ярих юм бол наадах чинь миний морь шүүБи чамайг яахав охин болохоор нь өрөвдөөд өгсөн юм гэж гомдонгүй нүдээр харан мориныхоо нуруунаасчхолдохгүй
тэгнэж хэвтэн хэлэх энэ хүүг Доржсүрэн гэдэг ажНэгхэн насны зөрүүтэй, төрсөн цагаасаалижилдэн дассан энэ хоёр хүүхэд зуны налгар өдрүүдийг ингэж тоглож наадан өнгөрүүлдэг ажДоржсүрэн арван гурван настайчЗаяагаас биеэр жижиг юмАав нь түүнийг \”Миний муу хүү чинь бие жижигчбэлчээр том эр шүүЭр өсөж эсгий сунана гэж удахгүй ханхар сайхан эр болчихоод Сайрын хөндийд эмнэг хангалын нуруундассан гал, эмс хүүхний зүрхэнд бадамласан дөл болно ооТа нар харжлбайгаарай\” гэж байнга хэлдэг юмТэр нэгэн хавар хүүхдүүд өсөж том болоод төдийлөн тоглож наадахаа больсон юмХонины ээлж тааруулан сэмхэн хээрээр уулзаж гэгэлзсэн сэтгэлээ нууж ядан ширтэлцэж, хаа нэг үг хэлж, болгоомжтой ярилцанаАрван тав, зургаатай хүүхдүүдийн хонгор зүрхэнд хайр асжээАавын хэлдгээр эр өсөж том болсончагсамнаж дарвисан аархуу эр биш даруухан загнах эгэл даруу хүү болон төлөвшжээОхин харин тэнгэрийн эмжээр шаргал туяа мэт гоёмсог нүд, цэвэрхэн булбарай царай төрх, гуалиг бие хаатай танхил нэгэн болжээ.
– Заяа чи намайг цэрэгт явбал хүлээнэ биздээ гэж налан суух охины чихэнд хүн сонсчихвий гэж аяархан хэлэхэд тэрээр өндийн босоод эргэж харав.
– Нэгхэн жилшдээСүртэй юмаа гэж тоомжиргүй хэллээХарин чамд хэлэх нэг зүйл байна.
– Юу юм?
– Би явах гэж байгааБичгэж дээ манайх нүүх гэж байгаа гэсэн.
– Хаашаа вэ? Хол уу?
– Тиймээ хол явнаХотруу нүүнэ гэсэн.
– Тэгвэл бид яах болж байна аа?
– Яахав дээБи ямар чадахгүй гээд үлдэлтэй биш дээХарин чи явж болохгүй байхдаа.
– Би… Би яаж… гэж түгдчин саяханлжаргалдаа дийлдэн цээжинд багтаж ядан цохилох зүрх нь нэглудаан болж хамаг сэтгэл нь хямарч орхилооИйм зовиур хэн хэнд ньлмэдрэгдэж байв.
– Би дахиж чамтай уулзаж чадахгүй бол Гэлэнмаа болноХоёулаа үзсэн кинонд гардагшдээХайртай хүнтэйгээ амьдарч чадахгүй бол… гээд Заяа уйллаа.
– Тэгвэл би лам болно…
Галт тэрэгний дуунд цочин сэрэхэд бичиж байсан хичээлээ дэрлэн нам унтсан байвГэрийн урдуур төмөр замтай болохоор хааяа ингэж сэрэх нь бийДоржсүрэн төгсөх ангид ороод ихлзавгүй өдрүүд үргэлжилж байвТэрээр сувилахуйн чиглэлээр сурч байгаа юмКомпьютероо асаагаад дипломын ажлаа бичиж эхлэвЭнэ хоорондоо фэйсбүүкээ нээхэд тэрээр нэгэн сонирхолтой нэртэйчзураггүй хаягнаас найзын хүсэлт ирсэн байвНайман жилийн өмнө зүрхийг нь зүсэж голыг нь гогдсон тэр өдөр хайртай охиныхоо амнаас сонссон тэр үг ажГэлэнмааНайзын хүсэлтийг нь хүлээн аваад ямар нэгэн горьдлого тээн хүлээх сэтгэгдэл төрөвТэр миньчодоо хүнтэй суугаа биздээ гэж бодон санаа алдлааХарин надад яг тийм хүн тохиох болов уу? гэж өөртөө асуулт тавин ямар нэгэн сонирхолтой зүйл болох юм шиг догдолдог боловХэдэн өдөр өнгөрсөнчюучөөрчлөгдөөгүй юмХэдэн сар өнгөрхөд тэр бодолчүгүй болж төгсөх ажилчбараг бэлэн болсон байвДоржсүрэнгийн эгч гадаадад олон жил амьдарч байгаад ирэхдээ түүнд шинэ гар утас авч ирж өгөвТэгээд тэр утсаараа фэйсбүүк яаж орж болдгийг зааж өгчээ.
– Чи чинь яагаад мессенжерээ хаачихдаг хүн бэ? гэж эгчийгээ хэлэхэд гайхан
– Юу? гээд яаран үзтэл бүх мессенжерээ хаачихсан байвХонхны баярын өглөө шинэхэн хослол өмсөөд толиныхоо өмнө хэд эргэлдэн ангидаа ирлээСургууль тэр аяараа өнгөт цэцэг, үнэртэн сүрчиг, оо энгэсэг,
гоё ганган хувцасласан хүмүүс гээд яалтчүгүй ер бусын өдөр ажээХөөрч догдолсон оюутнууд энд тэнд элдэв авир гаргаж, уйлах нь уйлж инээх нь инээж, орилох нь орилж.
– За манайхан зураг авцгааяАлив Доржоо чи утсаа өгөөч гоё утастайгаараа гэж ангийн залуу утсыг нь шүүрэн
– Алив манайхан, хөөш охидоо наана аа эгнээд жагсдаа… Цээгий жаахан хажуу тийшээ эргэ дээ… Энэ мессеж ирээд байх юм аа…
Юу гэнэ үү? ГЭЛЭНМАА???? гээд тас тас инээхэд Доржсүрэн маш хурдан гүйж очоод утсаа шүүрэн авахад
\”ГЭЛЭНМАА: Хар хослол чинь хачин гоё зохижээЛам болоогүйг бодоход надтай суух хэвээрээ шив\” гэж бичсэн байхыг хараад тал тийш тойруулан харлааМаш олон хүний дундаас олно гэдэг хэцүүчхайсаарлбайлааХэзээчбилээ зүүдэндээ тэнгэрийн солонгоны нэгийг нь сугавчилж яваад хаячихсан шиг тиймлтанил дүр нулимсны цаанаас ч
ямар тод харагдана вэЧи үнэхээр мөн гэж үү? Яагаад??? ийм удаан чамайг би хайгаагүй юм болоо…
Таван сарын борооТэр солонгоны гээгдсэн нэгийг нөхөж өгөхөөр хурмаст тэдэнд нулимсаа явуулсан байхСаяханлбужигнаж байсан ертөнц гэнэтлборооны дуслах чимээнээс өөр аниргүйд уусаж бие биесээ нулимсны цаанаас ширтэн гээгдсэн цаг хугацаанд
тунирхаж бишүүрхсэнийх үү хэн ньчхөдөлсөнгүйЯглгомдлоороо ойлголцож байгаа юм шиг, түүнийг нь бусдаас далдлах мэт цэв хүйтэн бороо цас болж будравСургуулийн ойролцоох нэгэн ресторанд шалба норж, дээр нь осгох шахсан хоёр саялсөхөө орж халуун цай ойчлон өөд өөдөөсөө харан чичирч суунаИйм олон жил өнгөрсөнчбие биенээ хайгаагүйг уншигч авхай тачгайхаж буй бизАмьдралыг хэн таах билээ.
– Чи сайн сууж байв уу? гэж Доржсүрэн түрүүлж ам нээлээХэдэн цаг үггүй ярилцсан гомдлын эздэд үгээр ойлголцох нь мэдээж бизээ.
– Тийм ээБи… сайн гэж бага зэрэг инээвхийлэн норсон үсээ чихнийхээ араар хийж нүдрүү ширтэн эргэн дальдчивч эргээдлхарлаа.
– Чи намайг яаж олсон юм?
– Танай эгчтэй холбоотой байсан юм ааХарин чамруу мессеж бичих гэсэн боловч болохгүй байсан.
– Тийм байж.
– Харин чи энэ олон жил намайг яагаад… гээд дахин уйлах гэхэд Доржсүрэн босож түүний хажууд налан суугаадЯрьвал урт түүх болноНамайг уучлаарай.
– Би чамайг хотод ирсэн гэхээр чинь ээж ааваас чинь утасны дугаар асуухад хэлж өгөөгүйЧамайг Энэтхэгт байгаа гэсэнХарин саяхан эгчтэй чинь санамсаргүй таараад…
– Тийм гэж үү? Би нээрээ яагаад хайгаагүй тухайгаа ярьж өгьеЧамайг явсаны дараа би лам болно гэж аав ээждээ хэлэхэд зөвшөөрөөгүйУчир шалтгааныг сайн мэдэхгүйлдээХарин хоёр жилийн дараа их сургуульд орохоор болоод би чамайг хайхаар ээждээ хэлэхэд чамайг Гэлэнмаа болоод гадаадад явчихсанТэр хүнтэй уулзвал чи нүгэл үйлдсэнтэй ялгаагүйЧамайг баллачихна гэж хэлсэнЕрдөө энэлшалтгаанаар би чамайг хайгаагүйЯагаад ингэснийг ёстой ойлгохгүй юмЧамд гай болохыг бодоогүйГэхдээ сүүлд судалж үзэхэд Монголд тийм Гэлэнмаа болох тохиолдол ховор юм билээТэгээд…
Тэгээд магадгүй намайг… мартсан байх гэж бодоод гээд санаа алдан нүдээ анин гараа салаавчлан духандаа бариад хэсэг суулааЧухам Доржсүрэнгийн ээж аав яагаад тэгснийг хэнчмэдэхгүйМянга есөн зуун ерөн зургаан онЭнэ явдлаас хорин гурван жилийн өмнөЗаяа Хатанбаатар гэдэг айлын зургаа дахь охин болж төрсөн юмХатанбаатар ширүүн хүн бөгөөд эхнэрээ зодож занчдаг байжЭнэ явдал урьдын хэдэн охид төрөхөдчгарч байсан юмБайнга охин төрүүлж чанга гараас залхсан эх охиноо голоход олон жил саахалт явж ирсэн Баатархүү гэгч айл охиныг үрчилж
оронд нь найман сар гаруйтай хүүгээ өгсөн юмсанжДоржсүрэнг үрчилж аваад Хатанбаатар ихэд өөрчлөгдөн энэ гэрийн уур амьсгал тэс өөр болсон юмТом болтол нь ойр өсгөсөнчэцэстээ хайр сэтгэлийн холбоотой болсныг мэдээд Баатархүүгийнх хотруу шилжин хүүхдүүдийн тэр холбоог таслах гэсэн ажГэвч зүрх зүрхээ мартдаггүйг баталж найман жилийн дараа эргээд бие биесээ хайрласан чигээрээ уулзжээЭнэ үеэр Доржсүрэнгийн эгч хоёр талын ээж аавуудтай уулзалдан
– Хэрэв хоёр хүүхэд бүх учрыг мэдвэл маш хэцүү зүйл болХэзээ нэгэн цагт мэддэг аваас тэр цагт нь бүх зүйл сайхнаар байхаар та бүхэн минь шийдэж өгЯмар нэг эх, нэг эцгийн эсүүдбиш хэн хэний, аль алины заяаг тэгшилж амьдралыг гийгүүлсэнлхүүхдүүдТөрүүлсэн өсгөсөн хэн ньчминий хүү миний охин гэж хэлэхчхувь тохиолооЭнэ юу нь болохгүй гэж хэмээн нилээн жинтэй үг буулгасан нь хоёр хүүхдийн хувь нийлэхээр болсон юмГэлэнмаа лам хоёр ингэжлхуримласан юм дааЛундаа Пионер
