Таван түмэн төгрөг гэдэг ихчмөнгө биш, багачбас бишГанц хүүдээ үлдээхэд чамгүйлхөрөнгөГэхдээ учир байнаХүүд минь энэ мөнгө тусчболж мэднэ, гайчболж мэднэМөнгийг хүмүүс янз бүрээрлярьцгаадагӨөрийн гараар олоогүй мөнгө хөлсний үнэргүй, талхны амтгүй байх нь бийЗовлого зовоолгүй зоргондоо орж ирсэн мөнгө өөрөө зовлон чирч ирэх ньчбий гэж бодоод…

Эмгэнээ өөд болсноос хойш Банзай өвгөний бие доройтсоор нэг жил өнгөрөвҮхэл хэдийдчирэхэд айх ичих юмгүй болсон өвгөнийг ганцханлюм зовоож байлааТэрээр ажил амьдралын буурь суусан цагаас хойш хурааж хуримтлуулсан таван түмэн төгрөгтөө сэтгэл нь хамгийн их шаналж байвАмьдрахыг амьдарч, наслахыг насаллааАлдар гавьяа хүртээгүйчсайшаал шагнал хүлээж явсанЯ/л ш/и/й/т/г/э/л эдлээгүйчзэмлэл донго дуулахаараа болсонСайн ханьтай сайхан амьдарч насны ихэнхийг барлааЮм юмлүзлээУлсдаа зүтгэж явсны төлөө чамлахааргүй хэдэн төгрөгний тэтгэврийг нь арван хэдэн жил хүртлээХарин санаж мөрөөдөж байснаас үр хүүхдийн хувьд аз дутаж ганцхан үр заяасан юмГэхдээ эрдэнэ шиг ганц хүү минь

их сургууль төгсөж хоолондоо хүрээд хүүхэд багачуултай болж сайн сайхан амьдарч байнаАмьдрал гэдэг арван хуруу тэгш биш дээӨвгөн би хүний хорвоод хэнээс ньчдутуугүй амьдарлааМөнхөрч болдоггүйгээс хойш өөр юу хүсэхэв дээАрд үлдсэн хөгшин маань яах бол гэж санаа зовох юмгүй түүнийгээ өмнөө оруулчихлааЯс барьж толгой түших хүнгүй гэх юм алгаБүх юм ёсоороолболж байнаХанат гэрээсээ холдож, хадан гэртээочих цаг минь ойртоод байгаа ньчөөрт мэдрэгдээд байнаГанцхан энэ хэдэн төгрөгийгляая даа байзБанзай ийнхүү бодсоор өрөөн дотроо ганцаар холхиноХүү нь эхнэр хүүхэдтэйгээ амралтанд явснаас хойшхи энэ хэд хоногт өвгөний сэтгэл урьд урьдаас улам их үймрэвЭл хуль гурван өрөө нь зэврүү даан ханхайнаАлхах гишгэхийн тоолонд хөлийн чимээ өөрт нь сонсогдон үүд хаалга дүн дан дуугарч, өвгөн өрөө хоёр хэн хэнээ цочоож,

дараа нь аль алинаа түвэгшээх мэт санагданаЭнэ нь өвгөнийг хаашаачюм нэглзүг яаруулаад, хамаглюм үдэлт салалтын байдалтай болоод байх шигЭмгэнийг нь байхад элдвийн хууч дэлгэсээр орж гардаг чавганц хүүхнүүдийн хөл татарч., гал тогооны өрөөнд чимээ тасралгүй хангир жингэр хийдэг данх савны дуучхөгшнийг нь дагаад алга болжээ..

Хааяа орж ирж шатар нүүдэг доод давхрын үеэл өвгөн “Жанч халснаас” хойш Банзайгийн сэтгэл бүрчдоноголзож,

алсын ачаа жинд хамаг юмаа жин тан болгочихоод хөсөг хөдлөхийглхүлээж байх мэт хийх юмаа олж ядан сууж босноУрьд өмнө нь энэ гэрт хамгийн хэрэгтэй хамгийн чухал эдийн нэг байсан хөргөгч нь хүртэл үе үе сэрүү татуулан шижигнэж,

ямар нэг битүүхатуу., үл үзэгдэх мөртөө хажуу хавирганаас хайруу жиндэм оргиод, цас мөс, цагийн хүйтнийг санагдуулнаХанан дахь дүүжинт цагийн цохилт бол түүнийг бүрчих цухалдуулдаг ажАрай өег дулаан, сэтгэлд бүлээн дотно юм гэвэл өвгөний гарын доор үйлчилдэг ганц халуун савлбайлааБанзай халуун савтай цайнаасаа тонгойлгож аягандаа дүүргээд хартал цай савны ёроолоос амны цангаачтайлагдам амттай нь аргагүй шожигнотол гоожиж үзэгдэнэТайван бодлоо үргэлжлүүллээТаван түмэн төгрөг гэдэг ихчмөнгө биш, багачбас бишГанц хүүдээ үлдээхэд чамгүйлхөрөнгөГэхдээ учир байнаХүүд минь энэ мөнгө тусчболж мэднэ, гайчболж мэднэМөнгийг хүмүүс янз бүрээрлярьцгаадагӨөрийн гараар олоогүй мөнгө хөлсний үнэргүй, талхны амтгүй байх нь бийЗовлого зовоолгүй зоргондоо орж ирсэн мөнгө өөрөө зовлон чирч ирэх ньчбийТиймээсчхүүдээ би мөнгөнийхөө тухай одоо болтол мэдэгдэлгүй юучярилгүй өнөөг хүргэсэнХарамлаж хав дарсандаачтэр биш, амьдралд юу эс тохиолдох билээ гэжлбодсон хэрэгМиний хувьд бол энэ мөнгө шударга хөрөнгө юмХатуу зөөлөн, хуурай нойтон модтой насаараа хэмлэлдэж арван хуруугаа мойнийтол. .алга улаа эвэрштэл зүтгэсний хүчинд олсон хөлс хүчний минь хэсэг нь энэМөнгө гэдэг хөдлөхгүйлбол унаад асгараад ирэхгүй ургаад урсаад цуглачихгүйХөдлөхийн тоолонгоорчбас байдаг эд бишИх юм нухаж байж орж ирнэИнгэж хөлсөө урсгаж байж олсон мөнгө бол хараал идмээрчзүйлчбас бишБанзай хүүгээ юугаарчдутаалгүй хоолонд нь хүргэлээ, хэнээсчдутуугүй айл орон болголооОдоо бол өөрөөчэхнэр ньчаль аль нь ажилтай албатай цалинтай улсЕр нь хүүдээ энэ мөнгөний талыглүлдээеБолоо юм биш үү? Илүү хэрэггүйУнаа машин болгоё гэж бодвол өөрийнхөө хөлсөөр хагасыг нь ологМөнгөний үнэ цэнийг мэдэрч байхад энэ нь дээрМиний хүүд тал нь болноЯг таарнаЕрөөсөөлтэгьеЭнэлзөвИнгэж шийдээд Банзай хөөрөгнийхөө уутнаас түлхүүрээ гаргаж, орныхоо өмнөх бор шүүгээний ёроолоос хадгаламжийнхаа дэвтрийг авч гарч одлооХадгаламжийн газрынхан өвгөнд зуу зуугаар толгойлсон хорин таван боодол аравтын дэвсгэртүүд өгчээБанзай мөнгө тоолох ширээн дээр сууж,

тус бүрийг нь гурав гурван удаа нямбайлан тоолсоор хагас өдрийг баравАндуу ташаа байх вий гэж бодсондоочтэр бишӨвгөний ухаанаар бол гарынхаа элдүүрийг оруулж өөрийн болгож байгаа нь тэр юмсанжӨвгөн гуай бас их хашир үзэж байнаа гэж залуу бүсгүй шоолонгуй инээмсэглэхэд Банзай:

Гол нь тэрэндээчбишээ хөМонгол хүн халуун хошуутай малаа ах дүүдээ өгөхдөө дотоод хормойгоороо амыг нь арчиж буян хишгийг нь үлдээдэг юм гэвТэгээд өнөөх хүүхнийг гуйж охин минь чи надад тус болоочЭнэ мөнгийг тэр Мэгзэд Жанрайсэгийг сэргээх хурмитлалд хандивлах гэсэн юмДанс бичгийг нь бөглөөд өгөөч гэлээТэндээс гарахад Банзайн сэтгэл сэвхийж цээж нь хөнгөрөөд явчих шигНасандаа ганц удаа том ухаантай юм хийлээ гэж анх удаа өөртөө баярлалааҮүнээс хойш хоёр хоногийн дараа хар өглөөгүүр хаалганы нь хонх жингэнэн дуугаравОрноосоо босоод онгойлгоод өгөхийн хооронд байж суухын аргагүй болтол тасралтгүй шавдуулан жингэнүүлэх нь тэр.

“Гал түймэр” гэсэн бодол тархинд нь харван шаахайгаачуглаж амжилгүй гүйж очиж түгжээг мулталтал амралтанд явсан хүү нь амар мэндийнчзөрөөгүй салхи татуулан орж ирлээЭцэг өөдөө түгшүүртэйгээр харах нь ямар нэг ер бусын зүйл болсон шинжтэйТэр тусмаа цүнхээ барьсан гар нь салгалж чичрэхийг өвгөн ажаатхавЭхнэр хүүхдээ орхиод амралтаа хаяад яаруу давчуу ирнэ гэдэг яавчжирийн хэрэг бишБанзай:

-Үгүй ээ миний хүү яав? Юу болов?… Эхнэр хүүхэд чинь зүгээр үү? гэж айх гайхах зэргэцэн сөөнгөтөвХүү нь хариу хэлэхийн оронд:

-Ааваа, тэр хүн та юу? Та тэр хүн мөн үү? гэж амьсгаадан асуув.

-Юу? Юун хүн?… Биш биш… Аав нь зүгээр, Аавынх нь бие сайнМиний хүү яагаав? Юу сонсоов?

-Үгүй ээ тэр… Радиогоор яригдсан хүн та мөн үү?… Хорин таван мянган төгрөг бэлэглэдэгБанзай гэжӨвгөн эхлээд учрыг нь ололгүй хэсэг мунгинаж бүлтгэнэснээ сая сэхээ авлаа.

-Аа тийм тийм… Үгүй бас Араажаваар ярьж байна уу?.. Тэгдэг юм байжлдээДор нь мэдчихдэг байх нээ… гээд инээмсэглэснээ,

-Миний хүү бүүр… Та нар бүүр гайхацгаав уу? Айв уу?… Худалүнэн юм ярьчих вий гэж айв уу?… Аа эсвэлЗүгээр, зүгээрАавд нь мөнгө байсан юмӨөрийн мөнгөТэр чинь бүүр өгчихсөн юм байхгүй юуОлж өгөх юм гэж сандрав уу?…Үгүй бас Араажаваар яриатхаж… гэж баяртай нь аргагүй бувтнавХүү цухалданэцгийгээ дагаж өрөө рүү нь орох хоорондоо урсгаж гарах нь тэр.

-Та яасан муухай санаатай хүн бэ? Надад юучярьдаггүй байсан шүү дээ… Та нээрээ даанч дээҮгүй ер? Та одоо нэр төр хөөцөлдөөд үхсэнээ хийх юм бэ? Намайг ер юу шиг санасан юм бол ооЭцэгтээ аашилж загнахнь битгий хэл, “Аав” гэж цочмог дуудаж үзээгүй хүүгээ бухимдахаднь мэл гайхсан

Банзай орон дээр сандайлан хоёр мойног гараа өвдөг дээрээ тавиад дэмийлхэрэг хийсэн хүүхэд шиг нүдээ цавчлан уруулаа үрчигнүүлэн суулаа…

Еэ тэнэг, еэ тэнэг. “.Зөнөг толгой чинь нээрээ хүүгийнхээ нэрийг оруулдаггүйХүүгийнхээ нэр дээр хийчихдэггүйЗөнөг чинь санадаггүй байна шүү” гэсэн бодол зурсхийвХүү нь цүнхээ чулуудаад сандал татан өмнөөс нь харж суусан боловч нэг юм хэлэх санаатай ам нь ангалзсанаа гэнэт бэхрэн уйлавБанзай хүүгээ тайтгаруулж аргадах санаатай,

– Хүү минь цай ууТайвширЯасан их цухалдаав? Зөнөг толгой одоо бодоход хүүгийнхээ юмуу, ачийнхаа нэр дээр хийдэг байжМунхаг амьтан шүү дээ аав нь гэж тал талд нь гаран бөндгөнөвХүү хэсэг чимээгүй нус нулимстайгаа хутгалдансууснаа өвгөн рүү толгой өргөж:

– Тэртэй тэргүй хүний нохой идсэн юмХэний нэр дээр байх нь надад хамаа алгаНээрээ би их азгүйхүн юмааХүний ганц хүү гэхэд амныхишиггүйлхүн юм дааМэдээж хэрэг одоо юучүлдээгүй биз? Амныхишиггүй хүн гэж намайглхэлдэг байх гээд тархиа базлавБанзайн тамир алдран хамаг бие нь салхийгээд явчихлааЭхийгээ өөд болоходчингэж гашуудаагүй хүүгээ харахаас ч

хэлж байгаа үгийг нь бодохоос чавхдас утас нь тасран хуур шиг сэтгэлийн хөг алдран цээж нь хорсон аргавГол нь горойжхамаг судсаар нь хүйтэн ус урсах шиг болсон өвгөн гомдсон уу гэвэл үгүйЧиний хувийг үлдээсэн гэж хэлэх гэтэл хоолой давсангүйҮглэж загная гэхэд үг олдсонгүйНүүр рүү нь нулимчихмаар болж ирснээ сэтгэлээ баривХэн хэн нь дуугарсангүй, хэсэг чимээгүй суувЦагийн цохилт урьд урьдынхаас улам чанга сонсогдсон төдийгүй өвгөн рүү өнөө цаг чинь мөлхөөд ирэв үү гэлтэй “цаг цаг, чаг чаг, цуг цуг… цэг цэг” хин тодоос тод цохилсноо “дүн дан дүн дан” хийж харанга мэт наймантаа дуугаравГал тогооны өрөөнөөс мөнөөх хөргөгчний дуу түүнийг залган хөг нэмж хэн нэгнийг хүлээсэн асаалттай машин гадна зогсон нүргэлэхшиг сонсогдоноХүү жаахан тайвшрав бололтой уртаар шүүрс алдавОдоолөвгөн хамаг сайхан бүхнээсээ салчихсанмэт хоолой нь зангиран нүдэнд нь нулимс хуравБанзай халуун саваа тонгойлговол, балга хүрэхгүй шавхруу аяганы ёроолд чал хийвТүүнийг балгаснаа Банзай:

– Нээрээ чи амны хишиггүй хүү юмҮнэхээр чи амны хишиггүй хүн юмАргагүйламны хишиггүйДаанчамны хишиггүйхүү юмдаа үнэхээр чамд сохор зоосчүлдсэнүй гэлээ.

“Эд хөрөнгө гэдэг иймлгай чирнэЭцэг хүү хоёр хүртэл энүүхэн хооронд эвдрэлцээд орхихыг харав уу тэрХүүгээ билийм болгож дээИнгээд бодохоор далан хэдэн жил хорвоогийн тоос хөдөлгөсөн хүнд өөрийн мэдэлгүй хийсэн нүгэл хилэнц өдий төдийлбайдаг бизНүглээ цагаатгаж буян хийхийг бодъёҮр ачийнхаачтөлөө бологЗа ер нь тэгээд хүн хүн өөр өөрийнхөөлажлыг боддог хорвоо юм шив дээҮхэх ньчтэр, үлдэх нь тэрНадад одоо үхэхээс өөр ажил үлдсэнгүйЭнэ ньчнаддаалтом ажил…” гэж бодсон Банзай маргааш өглөө нь хадгаламжийнхаа дэвтрийг аваад дуу шуучүгүй гарч одовСГЗ зохиолч ДНамсрай

19900626 Нийслэлийн сонин бичиг -2