Нэг өдөр хичээлээсээ иртэл ээж Балжид нь шүлсээ цавируулан тэргэнцэр дээрээ нам унтаж аав Зоригт нь шилтэй цэнхэр ширээн дээр тавьчихсан дуу аялан тасрахын наагуур сууж байх дүр зургыг Энхлэн хараад тэвчээр алдан: -ААВАА БОЛИОЧ ДЭЭ гээд…

Ахаасаа авч үлдсэн хэдэн төгрөгөө айлын эрх охиноос зөвшөөрөлгүй авчихсан өнгөлөг ганц 2 солионы хувцасны хамт уутанд хийн сайтар баглаж

боогоод хашааны буланд булж 200 литрийн хоосон поошиг дээр нь тавьлааЗав зай гарахлюм бол ойролцоо нь очин үзэж холуур өнгөрөх бүртээ

харц нь тогтоостой 7 хоног өнгөрөвАйлын эзэгтэйн хэлсэн болгоныг үг дуугүй хийсэн атлаа загнуулсаарЭнхлэн загнаж үглэхийг нь юман чинээ бодохгүй харинчсэтгэл хангалуун холхиноОдоо түүнд хэн юучхэлсэн гуньж гутрахаа больжээОрондоо хүртэл шээхээ больсонАх, ээж 2-тойгоо хамт байна гэж бодохоорлхарц нь баяр баясалаар өег болж сэтгэл нь хайр энэрэлээр дүүрсэн байлааУлсын баяр наадам болж 2 дахь хоног дээр нь Энхлэн сумын төвөөр хот явах унаа хайсан боловч юучолдсонгүйХүн амьтанаас сураг ажиг сонсоход урд харагдах том хайрханыг давчихад цаана нь засмал зам тун ойрхоныг олж мэдлээЕрөөсөөлтийшээ алхъя гэж эрс шийдсэн Энхлэн хашааны булан тойроод эргэтэл хашааных нь гадаа огт үзэгдэж харагдаагүй машин зогсож байх нь тэрОхины зүрх сэтгэлд хачин чигтэйхэн баярлууштай үйл явдал тохиох мэт цаанаасаалгоёхон зүйлийн мэдрэмж төрж өөрийн эрхгүй тэнхээ мэдэн гүйлээГүйж байхдаа тэрбээр нүдэндээ ээжийгээ төсөөлөн бодож өглөө бүр миний охин босоорой хичээлдээ явах болчихлоо цай ундаа уусан уу гэх мэт элгэмсэг

дулаахан энэрэл шингэсэн үгнүүд сонсогдсоор тэнхээ мэдэн ээжээ гэж орчлонгоор дүүрэн хашгирмаар байвч хоолой

нь сааралтаж түүнээс авиачгарсангүйХашааны үүдэнд ирэн инээмсэглэн зогсож амьсгаагаа дарах зуураа

-За яалаа гэж ээж минь энд ирэх билээ дээБи сая юун тэнэг зүйл бодчихов доо хэмээн эргэн гуниглаж хашааны завсараар харах нь ээ

гэрийн эзэгтэй хачин жигтэйхэн ааш зантай хүн амбаар байшин 2-ынхоо дунд өд шиг хөнгөн намилзан намилзан инээмсэглэсээр яваа харагдахад Энхлэн:

-Ихлхүндтэй хүн ирж дээБи яваад орвол эгчийн нэр хүндэд их муу юм болно төвөг төвөг гэсэн шүү юм бодоод хашаа даган буцаад гунигтайхан алхлаа.

-Энхлэн миний охин… гэх дуунаар эргэн хартал гэрийн эзэгтэй хачин жигтэйхэн инээмсэглэн дөхөж ирээд:

-Чи минь хаагуур яваад ирэвАлив миний охин гээд өргөх нь холгүй хөл алдан угтаж аваад Энхлэнгээс хариу үг сонсох завдалгүй явдал дундаа үс гэзгийг нь засаж янзлаад…

Эгчийн хачин сүрхий эелдэг боловсон харьцааг гайхаж балмагдсан нүдээр харж гарынх нь аясаар даган гэр лүү орвол тэргэнцэр дээр суусан туранхай бор бүсгүй хэл ам нь эвлэрч өгөхгүй эрүүгээ чичрүүлэн нулимсаа арчин:

-Миний охин ээждээ хүрээд ир гэж арай хийн хэлэхэд Энхлэн ээжийгээ тухайн үеийн гоё сайханаар төсөөлж байсан тул ээжийгээ гэдэгт итгэж чадсангүйУрагш бус хойш хөлөө зөөн биеэрээ гэдийхэд гэрийн эзэгтэй ар нуруунаас нь дэм өгөн урагш түлхэх зуураа:

-Энхлэн миний охин ээждээ очЭэж нь шүү дээ гэхэд охин яахаа мэдэхгүй дээд доод уруулаа өмөлзүүлэн харцаа ээж дээрээ хэсэг тогтооход түүний ээж уйлан хайлан:

-Миний охин ээжийгээ уучлаарайЭэж нь дахиж охиноо хэзээчорхихгүйМиний охин ээждээ ирэхгүй юм уу гээд 2 гараа урагш тосон тавихад ээжийнх нь халуун дулаан үг зүрх рүү нь зүүхатгах шиг сонсогдож

олон жил санаж бэтгэрсэн, хүлээн догдолсон, өнчирсөн сэтгэлийн уяа алдууран том том нулимс хацрыг нь даган зогсоо зайгүй бөмбөрсөөр Энхлэн охин:

-Ээжээ гээд дэлхий дүүрэн чангаас чанга дуу алдсаар ээжийгээ очиж тэвэрлээ.

-Ээжээ та ямар их уддаг юм бэ? Таныг би зөндөө хүлээсэн.

-Ээжийгээ уучлаарайЭэж ньчбас охиноо зөндөө санасан.

-Та дахиж намайг орхихгүй биз дээ

-Яалаа гэж дээЭэж нь одоо үргэлж хамт байх болно гээд эх охин 2 бие биенээ санасан сэтгэлийн тайтгаралаа

гарган байхад хотоос хамт ирсэн бололтой бүлэг хүмүүсийн дундаас нэгэн өндөр цагаан залуу Энхлэнг ээжийнх нь өвөр дээрээс буулгах зуураа:

-Миний дүү ээжийнхээ өвөр дээр удаан сууж болохгүйЭэжийнх нь энэ хэсэгт гэхэд Энхлэнгийн ээж Балжид яриаг нь таслан:

-Эмчээ хэрэггүй ээБи огт өвлөхгүй байна гээд охиныхоо гараас нь татан өөр лүгээ наахад:

-Үгүй ээБалжид эгчээ гэтэл тэднийг ахлан яваа бололтой дарга байрын бүдүүн залуу эмчийг чимээгүй гээд хуруугаараа дохиж үзүүлээд үргэлжлүүлэн:

-За хэдүүлээ эртхэн хот орох уу дааМаргааш өглөө их чухал ажилтай гээд гэрийн эзэгтэй рүү хандаж:

-Охины хувцас хунарыг баглаад өгөөч гэвэл гэрийн эзэгтэй юу гэхээ мэдэхгүй сандран:

-Манай Энхлэнд өөрийн гэх хувцас байхгүй дээМанай охины хувцаснааслөмсдөгшдээБи ч 2 охинтой юм шиг л

хүний өөрийн гэж ялгалгүй хувцасладаг гэхэд бүдүүн залуу түүнийг худал яриад буйг харцнаас нь гадарлаж түүн рүү тааламжгүй хараад Энхлэнд хандаж:

-Миний дүүд авч явах юм байхгүй юу?

-Байгаа юм байна гээд гадагшаа гараад гүйчихлээНэг их удахгүй орж ирээд торонд боож газар булсан өнөөх хувцасаа айлын эрх охинд гардуулан өгөнгөө:

-Номио энэ чиний хуьцасЗөвшөөрөлгүй авсанд уучлаарай гэхэд гэрийн эзэгтэй охиноосоо өнөөх хувцасыг булаах шахам аваад:

-Миний охинд энэ хувцас их гоё зохидогЧи өөрөө аваад явНомио нь зөндөө хувцастай юм чинь гээд Энхлэнд өгөхөд:

-Надад одоо хэрэггүй ээЭэж мааньлбайхад болноЭнхлэнгийн ээж тархи болон ташаан тус газраа хүнд гэмтэл авч энэ хэдэн жил эмчилгээ хийлгэсэний үр дүнд өнгөрсөн хавараас овоо дээрдсэн нь энэ ажээШар хадны тусгай асаргаа халамжаас гарахад нь улс харж үзэн тэдний амьдарч байсан байр орныг засаж янзлан нэгэн гэр бүлд элэг бүтэн амьдрал бэлэглэвГэр оронд нь ойр зуурын хэрэглээний зүйл бэлдэж өгсөн болохоор Энхлэн ахтайгаа хамт өвчтэй ээжийгээ асран төрсөн гэртээ өөрийн зоргоор амьдрахад түүнд үүнээс илүү аз жаргал үгүй байлааТэргэнцэр дээр суух ээжтэйгээ хамтран бууз хуушуур хийн ах дүү 2 хуучин цайз захаар зарж бусдаас гуйлга гуйхгүй дажгүй амьдарч эхэллээАх дүүгийн 2-ын зарах амтат хоолноос авч иддэг хүмүүсчих боловӨглөө нь хийсэн хоолоо өдөр нь зарж дуусгаад үдээс хойш цайз захын мод худалдааны хэсэг дээр

ахтайгаа хамт түлээний мод зомгол шуудайлан хэд гурван төгрөг олчихноНамар хичээл ороход хэнээсчгуйхааргүй хичээлийн хэрэгсэл авчихаар хэмжээний мөнгө төгрөгчхураалааЭэжийнх нь биечдээрдэж гэр дотроо хэд гурав гишгэдэг болоход ах дүү 2-ын баярлаж байгаа гэж жигтэйхэнХүүхдүүдийнхээ баярлаж догдолсон хөөр баяр болоод урмын сайхан үгсийг сонссон эх хүн өшөө илүү мэрийн зүтгэж

5 алхах байсан бол хүчлээд урамшаад 7 алханаОройн сэрүүнд ээжийгээ аван хотын гудамжаар салхилаад бөөн аз жаргалМаргааш 9-р сарын 1-нЭнхлэн ахтайгаа маргааш өмсөх хувцасаа янзлаад ээжтэйгээ дуу хуур болон инээмсэглэж байтал хашааны хаалга цохих чимээ сонсогдлоо.

-Манайд хэн ирдэг юм бол миний хүү очоод хаалгаа тайлаач гэхэд Энхлэн:

-Ах та наад цамцныхаа учрыг олооБи очоод тайлчихья гээд гэрээс гарч гүйлээЭнхлэн хаалгаа тайлтал халзан толгой,

мөлчийсөн чөргөр шанаа, ханцуйгаа хойш шуусан гарны шөрмөс судас нь ил гарч хороом гялтайтал тослоод аранз маягтай зүйл үүрсэн нэгэн:

-Өө миний охин ямар том болсон юм бэ алив аав нь үнсье гээд доош суун тосоход Энхлэн аавыгаа гэж саялтаньж:

-Ааваа гээд аавдаа тэврүүлэн үнсүүллээГэвч Энхлэн дотроо яагаадчюм аавыгаа ирсэнд нэг их баярласангүйГэрийн хаалга алхаж оронгуутаа эхнэрийгээ үнсэж долоож уйлж унжин:

-Хайрт минь намайгаа уучлаарайМуу ханийгаа уучлаарайХань нь амьдралаа алаад хаячихлааБи үхвэл таарна

энэ тэр гээд зогсоо зайгүй харууслын үг унаган Балжидын өмнө суухад эр нөхрийнхөө толгойг илэн уйлангаа:

-За зүгээр дээНэгэнт болоод өнгөрсөн зүйлОдоо бүгдээрээ сайхан амьдарна аа.

-Алив миний охин аавдаа цай хийж өгМиний хүү хөргөгчнөөс мах гаргаАавд нь сайхан хоол хийж өгьеМиний хань одоо босоо босХэдүүлээ… гээд үгээ үргэлжлүүлэн хэлж чадахгүй эхэр татан уйлахад тэнд байсан бүхэн нулимсаа хэн хэнээсээ нуулгүй гаргацгааж эхлэвЭнхлэнгийн аав Зоригт хэд хоног гэрээс гарахгүй хашаа хороогоо янзлаад айл гэрийн эзэгтэй хүн шиг байж үр хүүхэд хань ижил ньчЗоригтыг дагаад бөөн аз жаргалНэг өдөр хичээлээсээ иртэл ээж Балжид нь шүлсээ цавируулан тэргэнцэр дээрээ нам унтаж аав Зоригт нь

шилтэй цэнхэр ширээн дээр тавьчихсан дуу аялан тасрахын наагуур сууж байх дүр зургыг Энхлэн хараад тэвчээр алдан:

-ААВАА БОЛИОЧ ДЭЭ…

гээд унтсаныг сэртэл, сууж буйг бостол орилов3-р хэсэг төгсөв.